هدف این بلاگ چیه؟

 سلام دوستان عزیزم. نمیدونم این مطالب اونقدری مخاطب داشته باشه هرگز ولی دلم نمی‌خواد بعد این همه سال و تلاش سکوت کنم و بشینم درد و سختی بقیه رو تماشا کنم و تنها مسیرمو ادامه بدم. مطئنم من تنها کسی نبودم که سال‌ها از استرس، اضطراب و افسردگی اذیت شدم و تمام اینترنتو و علمو زیر و رو کردم و چیز خاصی پیدا نکردم که چرا روان انسان بیمار میشه؟ چرا حتی وقتی شرایط خوبه من استرس میتونم داشته باشم؟ چرا خوشحال نیستم؟ چرا زندگی دیگه مثل بچگیامون نیست؟ چرا آدم معتاد میشه؟ اگه بیماری روان اختلال در انتقال دهنده عصبیه، چرا باید به هم بریزه اصلا؟ 

حجم سوالای بدون جوابم انقدر زیاد بود که پیدا کردن جواباشون بیشتر شبیه به یه سفر یا ماجراجویی شده تا تحقیق علمی. خیلی ایده‌آلمه که همه بیان اینجا و تجربیاتشونو به اشتراک بذارن تا بیشتر بتونیم به هم کمک کنیم چون اینو مطمئن شدم که عده‌ای ناآگاهی ما سود می‌برن. کوچک‌ترین وظیفه ما سکوت نکردنه شاید و کمک به همدیگه که مسیرمونو دوباره پیدا کنیم تا دیر نشده و به هم‌نوعامون کمک کنیم اونها زندگی راحت‌تری داشته باشن.

خلاصه مطلب اینکه هر اون چیزی که توی مسیر رشد و خوشحالی یا زندگی با آرامش(نبودن افسردگی و اضطراب) به من کمک کرده یا منو دور کرده سعی میکنم با شواهد علمی یا تجربی باهاتون در اشتراک بذارم، بینش یه سری تجربیات شخصی رو هم شاید برای مثال زدن توی مطالب بیارم. اگر شما هم همین کارو کنین هزاران بار از شما متشکر هستم.

بهترین حسای دنیا رو آرزو دارم براتون

فعلا.